Het leefgebied van de Maleise beer, ook wel honingbeer genoemd, beslaat Zuid-Oost-Azië, inclusief Borneo, Java, Maleisië, Sumatra, Thailand en Myanmar. Deze beer komt voornamelijk voor in bosrijke gebieden, zoals tropische regenwouden. De Maleise beer is de kleinste van alle berensoorten. Zijn kop heeft een enigszins hondachtig uiterlijk, is vrij klein en plat, met een vuilwitte, korte snuit en een uitzonderlijk lange tong. Op de borst draagt hij een hoefijzervormige, room- tot geelgekleurde vlek. Zijn korte vacht is glanzend zwart tot zeer donkerbruin. In het Engels staat hij bekend als de ‘sun bear’. Door het klimaat waarin hij leeft, houdt de Maleise beer geen winterslaap.

Dieet
De honingbeer eet voornamelijk plantaardig voedsel, zoals palmharten van de kokospalm en in het bijzonder jonge spruiten. Ook bevat hun dieet honing, nectar van bloemen, fruit, bessen en zaden. Maar ze eten ook insecten zoals mieren en termieten. Daarnaast eet hij onder andere ook kleine gewervelde dieren zoals zoogdieren en vogels.

Sociaal gedrag
Maleise beren leven voornamelijk solitair, maar heel soms ook in kleine groepen. Overdag slapen ze in een holle boom en ’s nachts klimmen ze rond in de bomen op zoek naar voedsel. Op de grond zoeken ze naar insecten, onder andere in holle boomstammen. Honingberen brengen een groot deel van de dag door in bomen waar ze nesten bouwen.

Status
Op de Maleise beer wordt gejaagd vanwege hun gal en klauwen welke veel geld opleveren. Deze worden gebruikt in de Traditionele Chinese geneeskunde. Daarnaast is het leefgebied van de Maleise beer drastisch aan het afnemen door toedoen van de mens. Dit heeft tot gevolg dat ze steeds dichterbij menselijk leefgebied worden gedwongen om voedsel te zoeken. Om deze redenen is de IUCN-status van de Maleise beer dan ook ‘kwetsbaar’.