Het verspreidingsgebied van de Aziatische zwarte beer (ook wel kraagbeer genoemd vanwege de ruige lange haren in de nek, op de schouders en aan de zijkanten van de hals) strekt zich uit van Noord-Iran tot Zuidoost-Azië, Japan en het Himalaya gebergte (tot een hoogte van ongeveer 4000 meter). Hij leeft in bosrijke, bergachtige gebieden. In de winter trekken ze naar lager gelegen gebieden. De kop van de Aziatische zwarte beer is rond, met opvallend grote en bewegelijke oren die ver uiteen staan.  Zijn langharige vacht is meestal gitzwart, soms donkerbruin. Op zijn borst zit een witgele maanvormige tekening.

Dieet
De Aziatische zwarte beer is een echte omnivoor en een opportunistische eter: hij eet een breed scala aan voedsel, afhankelijk van wat hij kan vinden. Zijn dieet is grotendeels plantaardig en bestaat uit knollen, eikels, granen, vruchten, bessen, wortels en noten. Af en toe jaagt hij ook op zoogdieren, zoals schapen of geiten. In het noordelijke deel van zijn leefgebied varieert zijn voeding sterk door de seizoenen, omdat zowel het type als de hoeveelheid voedsel gedurende het jaar flink verandert.

Sociaal gedrag
De Aziatische zwarte beer leeft voornamelijk solitair, behalve tijdens de paartijd. Naar soortgenoten is hij niet snel agressief. Er is nog niet veel bekend over deze beersoort in het wild.

Wist je dat?

Wist je dat de Aziatische beer in sommige gebieden ook voorkomt in gemengde naald- en loofbossen, tot hoogtes van 4000 à 4500 meter?

Winterslaap

In gematigde gebieden houden Aziatische zwarte beren van de late herfst tot het voorjaar een winterslaap. Daarvoor zoeken ze naar voedingsrijke producten zoals bessen, noten en eikels om vetreserves aan te leggen. In het zuidelijke deel van hun verspreidingsgebied zonder sneeuwval (bijvoorbeeld Thailand en Taiwan), waar voedsel altijd beschikbaar is, houden Aziatische zwarte beren geen winterslaap, behalve zwangere vrouwtjes, die hun jongen in holen krijgen en grootbrengen.

Status
VVolgens de IUCN-status is de Aziatische zwarte beer ‘kwetsbaar’. De populatie wordt voornamelijk bedreigd door de jacht omwille van zijn lichaamsdelen (gal) en het verlies van zijn leefgebied door habitatvernietiging. Dit dwingt ze steeds dichter bij de bewoonde wereld. Daarbij neemt de landbouw toe, wat resulteert in mens-beer conflicten; ze eten soms vee en het aantal gevallen waarbij mensen gewond raken na contact met een beer neemt ook toe.